Govor problem za većinu mališana

Veliki broj ove dece imaće ozbiljnih problema sa učenjem i usvajanjem školskog gradiva, govore rezultati istraživanja Instituta za eksperimentalnu fonetiku i patologiju govora iz Beograda. Sve su to bili razlozi zbog kojih je Sekretarijat za dečju zaštitu Skupštine Beograda doneo odluku da finansira rad logopeda u svim predškolskim ustanovama u Beogradu.

Najčešći poremećaji koji se sreću kod mališana predškolskog uzrasta jesu smetnje u izgovaranju glasova, nerazvijen ili patološki razvijen govor, različite disfazije, problemi sa „osiromašenim” rečnikom, nepotpune i agramatične rečenice i nesposobnost mališana da jezikom izraze misli i osećanja.

Prema rečima Ljiljane Jovčić, sekretara za dečju zaštitu, prisustvo logopeda na platnom spisku vrtića znači pravovremeno uočavanje poremećaja u razvoju govorno-jezičkih funkcija kao i njihov adekvatni tretman.

Jovčićeva kaže da će se u saradnji sa Institutom za eksperimentalnu fonetiku i patologiju govora napraviti stručni program obuke logopeda i vaspitača za rad sa mališanima u predškolskim ustanovama.

Ilustrujući veličinu problema, dr Mirjana Sovilj, direktorka Instituta za eksperimentalnu fonetiku i patologiju govora, kaže da je potrebna jedna "dobro obučena armija logopeda koja može da se nosi sa brojem dece koja imaju problema u jezičkom i govornom razvoju" i napominje da je neophodna stručna i tesna saradnja između logopeda, vaspitača i roditelja.

"Statistiku, koja svedoči da 63 odsto dece predškolskog uzrasta ima probleme u govorno-jezičkom razvoju, u velikoj meri 'kroji' činjenica da prosečno dete predškolskog uzrasta provede po tri sata dnevno ispred malih ekrana i dodatnih dva-tri sata u igri sa video-zanimacijama, a to uzrokuje lepezu lingvističkih, psihomotornih i lokomotornih poremećaja. Ako oslušnemo komunikaciju ovih mališana, videćemo da je ona puna neartikulisanih glasova i ratničkih pokliča kojima govore junaci crtanih filmova ili video-igrica i veoma siromašna”, upozorava dr Ljiljana Sovilj.

Ona dodaje da istraživanja Instituta za eksperimentalnu fonetiku i patologiju govora pokazuju da je u poslednjih nekoliko godina u porastu broj dece sa autističnim poremećajima ponašanja, i dodaje da se ovaj poremećaj može dijagnostikovati već u prvoj i u drugoj godini života uz pomoć adekvatne metodologije koja postoji u ovom institutu.

Dr Sovilj ističe da se govorno-jezički poremećaji ne nasleđuju, ali da se nasleđuje predispozicija za njihov nastanak.

U prevodu na jezik statistike, to znači da su roditelji 97 odsto dece sa govornim poremećajima imali neke jezičke poremećaje koji nisu adekvatno lečeni.