Pančevo, filmski grad

Osim blizine Beograda, živopisnih pejzaža ravnice, okolnih banatskih pusti i dunavskih obala, producentsko oko privlači gotovo srednjovekovna fizička i infrastrukturna zapuštenost ulica u najstarijem delu grada u čije prostore je smeštena radnja nekih od prestižnih, kultnih i legendarnih ostvarenja bivše jugoslovenske i srpske kinematografije. Imajući u vidu lokalni mentalitet, ne treba zanemariti ni neiscrpan izvor naturščika, statista i drugih sasvim osobenih likova kao stvorenih za epizodne uloge koje su im sineasti namenili.

Novija filmska istorija Pančeva počinje u zimu 1956. kada na pruzi između Banatskog Novog Sela i Vladimirovca Stole Janković snima epizodu za dvodelni omnibus „Partizanske priče“, po prozi Antonija Isakovića. Na velika evropska filmska vrata Pančevo ulazi jula iste godine kada se u okolini Pančeva i u samom gradu snimaju scene za francusko-nemačku koprodukciju „Mihajlo Strogov“, koju, prema Vernovom delu „Carev glasnik“, režira Karmin Galon. Već avgusta sledeće godine, u isto vreme se snimaju čak dva filma - na terenima prema selu Jabuka i u okolini mosta istorijska drama „La Tur, čuvaj se!“, u kome nekoliko desetina Pančevki glume „deportovane devojke“ i, u saradnji sa Sovjetima, „Aleksu Dundića“, film sa tematikom iz Prvog svetskog rata i boljševičke revolucije. Aleksin lik je tumačio Branko Pleša, a vešto postavljenim kulisama i intervencijama u prostoru, centar Pančeva je dočarao centar Voronježa neposredno pred ulazak crvenih trupa.

U Pančevu su snimljene nezaboravne scene dva filma iz 1967 - Džimija Barku, iz Pavlovićevog klasika „Kad budem mrtav i beo“, potera juri duž Ulice Nikole Tesle, pored Vajfertove pivare i kroz staru pijacu, da bi joj konačno umakao u šibljaku nadomak Preobraženske crkve. Na filmskoj traci je ostalo sačuvano, u međuvremenu srušeno, Pristanište na Tamišu, na kome Džimi ponovo sreće Liliku. U Petrovićevim kultnim „Skupljačima perja“ Bekim Fehmiu kao Beli Bora, pijan kao zemlja, šakama lomi čaše dok mu Lenče (Olivera Katarina, tada Vučo) peva „Đelem, đelem“ u tadašnjoj kafani „Kragujevac“.

Slobodan Šijan je dva remek-dela završio u Pančevu - kada autobus firme Krstić i sin u „Ko to tamo peva“ „ulazi u Beograd“ 6. aprila ujutro, prvo prolazi pored Crvenog magacina na obali Tamiša, da bi ga bomba pogodila na platou između Katoličke crkve i Gimnazije, na istom mestu na kome u „Maratoncima“ Đenka daje klincima za sladoled da viču „ponovo radi bioskop, ponovo radi bioskop“. Scene „jurimo 30“ i završnog obračuna sa žandarmima snimljene su u obližnjim ulicama Đure Jakšića i Nikole Đurkovića, a „Dobro veće“ na Katoličkom groblju.

U okolini Železničke stanice Varoš na tamiškom keju u čitavom gradu podignutom od gipsanih kulisa, jula i avgusta 1987. snimljena je mini TV serija „The Pilgrims Fortune“, u ovdašnjoj verziji poznatija kao „Mama Lučija“ sa Sofijom Loren u glavnoj ulozi. Filmska diva je više od mesec dana drugovala sa mnogobrojnim statistima koji su glumili Njujorčane iz tridesetih godina dvadesetog veka. Naposletku, Ralf Fajns je proletos sedam dana snimao „Koralianusa“ odmah preko puta pre više od dvadeset godina do temelja porušenog „Njujorka“.

U Pančevu je snimljeno preko 60 dugometražnih igranih filmova i TV serija, drama i filmova. Priče o njima biće sakupljene između korica.