Večeras prikazujemo

Srđan Aleksić je velikan jednog teškog vremena, jedan od rijetkih takvih u takvom ratu i sretan sto se snima film koji veliča takog čovjeka i takvo dijelo, i da nas je Bog d'o bilo više takvih tih nesretnih godina..
Ali g.Pančiću ipak plasirali ste i neke poluglasine i poluistine u vašem tekstu i želio bih da krenem pažnju na to..

1.)Trebinje se itekako branilo i itekako bilo ugroženo u tom ratu 91-95... Naravno ugrožen i napadan je i bio najprije susjedni Dubrovnik od strane JNA i crnogorsko-hercegovačkih rezervista u okviru iste 1991-e, da bi se ratna sreća nakon povlačenja snaga JNA potom okrenula, da bi Trebinje više puta bilo pred samim padom, i na jedvite jade odbranjeno od mnogo brojnijih i naoružanijih snaga Vojske Republike Hrvatske(u provm redu operacija Čagalj pod komandom hrvatskog generala Janka Bobetka), koje su između ostalog došle na 6km vazdušne linije od Trebinja i kontrolisale vrh Vlaštica sa kojeg su imali optičku vidljivost i mogućnost tenkovskog bombardovanja grada što su vise puta činili, gađajajući recimo i trebinjsku bolnicu 92-e.. Civilni ciljevi dakle u Trebinju su više puta bombardovani od strana snaga Republike Hrvatske u periodu 1991-1995.. Kritično je bilo i ljeta 1995 kad je Trebinje za dlaku izbjeglo sudbinu Knina.. Trebinjska brigada Vojske Republike Srpske je imala više od 400 poginulih boraca u tom ratu, od kojih velika većina njih je stradala upravo u odbrani Trebinja od nadirućih snaga VRH iz pravca Dubrovnika..
2) Ono sto je TAČNO u vasem tekstu je da se dogodilo etničko čisćenje Muslimana iz Trebinja 1993-e.. Ono što je tekstu NETAČNO jeste da polovinu stanovništva Trebinja su prije rata cinili Muslimani(danas Bošnjaci) što je apsolutno netačno, ipak ljudi koji čitaju ovo treba da znaju da je Trebinje i prije rata bilo da tako nazovemo centar Srba u Hercegovini i pretežito Srbima naseljen grad. Prema popisu stanovništva iz 1991-e Muslimani cine 17% stanovništva opštine Trebinje, dok u samom gradu Trebinju čine 29% stanovništva. Iako je to totalno nebitno u odnosu na činejnicu da su oni protjerani iz grada u kojem su vijekovima živjeli, ipak ne volim paušalne komentare pogotovo kad se priča o ovako osjetljivim stvarima. Želio bih takodje da znate da su prije protjerivanja Muslimana iz Trebinja u jesen-zimu 1992-e, protjerani Srbi iz Mostara, Dubrovnika i kompletne doline Neretve. Jedan od razloga tadasnje vlasti za iseljavanje Muslimana je bilo namjeravano i potom ostvareno upravo naseljavanje tih srpskih izbjeglica u njihovim (muslimanskim) kućama i stanovima, što naravno nije nikakvo opravdanje čina prisilnog iseljavanja Muslimana iz Trebinja ali se iz ugla tadašnjih ratnih vlasti vjerovatno činilo kao praktičan potez. Još veći apsurd tog protjerivanja je i činjenica da su trebinjski Muslimani mahom bili lojalni i odani građani i da su učestvovali i borili su u jedinicama Vojske Republike Srpske i JNA u odbrani Trebinja, a nekolicina njih je i poginulo u tim borbama u sastavu Trebinjske brigade..
3) I ne želim naravno da skrenem sa teme ovog vašeg teksta, činjenica je da svako vrijeme pokaže ko je kakav čovjek, a Srđan Aleksić je bio ljudina i po.. I žali Bože svu onu mladost i sprsku i hrvatsku i muslimansku što se ugasi i osta po onim krševitim brdima tih jadnih i nesretnih godina..

Vidi se da je autor izdanak komunistickog miljea, pa nas na samom pocetku podseca cuvenom floskulom da je "proslost sve bolja sto je proslija".. Da nije tako, u kontekst teme o kojoj pise, stavio bi period od 1945 do danasnjih dana, a ne pocetak poslednje decenije XX veka. Tako bi bio mnogo objektivniji, a njegov tekst uverljiviji. Ovako, svodi se na klise - puku igru reci...

Samo cu reci sto i obicno kazem kada procitam neki tekst Teofila Pancica: Teofil Genije Pancic!

Gospodine Pančiću,Vi mora da ste svestni da vaše mišljenje ceni i prati (i po njemu donosi i neki svoj sud) dosta ljudi,pre svega čitalaca ovog sajta i Vremena,naravno.
Samim tim,trebali bi osećati i veću odgovornost prema tim istim čitaocima i truditi se da priča koju objavljujete odgovara istini. Ovako iskrivljujete činjenice i bojite jednu sjajnu ljudsku i herojsku priču svojim traumama. Odakle Vam pravo,poštovani gospodine Pančiću, da pišete da su se gradjani Trebinja bojali svojih sugradjana? Da li ste,mozda, bili u neprilici da vam je dom ugrozen od vojske zeljne osvete, a grad u kom zivite prodat i ostavljen na cedilu? Da niste mozda iz Knina? Da niste mozda iz Trebinja?
Ne zanimaju se razlozi trebinjskih veterana za bunt,ali Vaši razlozi sigurno nisu objektivnost i pravoobaveštenost Vaših čitaoaca.

Vidi se da je autor izdanak komunistickog miljea, pa nas na samom pocetku podseca cuvenom floskulom da je "proslost sve bolja sto je proslija".. Da nije tako, u kontekst teme o kojoj pise, stavio bi period od 1945 do danasnjih dana, a ne pocetak poslednje decenije XX veka. Tako bi bio mnogo objektivniji, a njegov tekst uverljiviji. Ovako, svodi se na klise - puku igru reci...

Srđan Aleksić je velikan jednog teškog vremena, jedan od rijetkih takvih u takvom ratu i sretan sto se snima film koji veliča takog čovjeka i takvo dijelo, i da nas je Bog d'o bilo više takvih tih nesretnih godina..
Ali g.Pančiću ipak plasirali ste i neke poluglasine i poluistine u vašem tekstu i želio bih da krenem pažnju na to..

1.)Trebinje se itekako branilo i itekako bilo ugroženo u tom ratu 91-95... Naravno ugrožen i napadan je i bio najprije susjedni Dubrovnik od strane JNA i crnogorsko-hercegovačkih rezervista u okviru iste 1991-e, da bi se ratna sreća nakon povlačenja snaga JNA potom okrenula, da bi Trebinje više puta bilo pred samim padom, i na jedvite jade odbranjeno od mnogo brojnijih i naoružanijih snaga Vojske Republike Hrvatske(u provm redu operacija Čagalj pod komandom hrvatskog generala Janka Bobetka), koje su između ostalog došle na 6km vazdušne linije od Trebinja i kontrolisale vrh Vlaštica sa kojeg su imali optičku vidljivost i mogućnost tenkovskog bombardovanja grada što su vise puta činili, gađajajući recimo i trebinjsku bolnicu 92-e.. Civilni ciljevi dakle u Trebinju su više puta bombardovani od strana snaga Republike Hrvatske u periodu 1991-1995.. Kritično je bilo i ljeta 1995 kad je Trebinje za dlaku izbjeglo sudbinu Knina.. Trebinjska brigada Vojske Republike Srpske je imala više od 400 poginulih boraca u tom ratu, od kojih velika većina njih je stradala upravo u odbrani Trebinja od nadirućih snaga VRH iz pravca Dubrovnika..
2) Ono sto je TAČNO u vasem tekstu je da se dogodilo etničko čisćenje Muslimana iz Trebinja 1993-e.. Ono što je tekstu NETAČNO jeste da polovinu stanovništva Trebinja su prije rata cinili Muslimani(danas Bošnjaci) što je apsolutno netačno, ipak ljudi koji čitaju ovo treba da znaju da je Trebinje i prije rata bilo da tako nazovemo centar Srba u Hercegovini i pretežito Srbima naseljen grad. Prema popisu stanovništva iz 1991-e Muslimani cine 17% stanovništva opštine Trebinje, dok u samom gradu Trebinju čine 29% stanovništva. Iako je to totalno nebitno u odnosu na činejnicu da su oni protjerani iz grada u kojem su vijekovima živjeli, ipak ne volim paušalne komentare pogotovo kad se priča o ovako osjetljivim stvarima. Želio bih takodje da znate da su prije protjerivanja Muslimana iz Trebinja u jesen-zimu 1992-e, protjerani Srbi iz Mostara, Dubrovnika i kompletne doline Neretve. Jedan od razloga tadasnje vlasti za iseljavanje Muslimana je bilo namjeravano i potom ostvareno upravo naseljavanje tih srpskih izbjeglica u njihovim (muslimanskim) kućama i stanovima, što naravno nije nikakvo opravdanje čina prisilnog iseljavanja Muslimana iz Trebinja ali se iz ugla tadašnjih ratnih vlasti vjerovatno činilo kao praktičan potez. Još veći apsurd tog protjerivanja je i činjenica da su trebinjski Muslimani mahom bili lojalni i odani građani i da su učestvovali i borili su u jedinicama Vojske Republike Srpske i JNA u odbrani Trebinja, a nekolicina njih je i poginulo u tim borbama u sastavu Trebinjske brigade..
3) I ne želim naravno da skrenem sa teme ovog vašeg teksta, činjenica je da svako vrijeme pokaže ko je kakav čovjek, a Srđan Aleksić je bio ljudina i po.. I žali Bože svu onu mladost i sprsku i hrvatsku i muslimansku što se ugasi i osta po onim krševitim brdima tih jadnih i nesretnih godina..

Samo cu reci sto i obicno kazem kada procitam neki tekst Teofila Pancica: Teofil Genije Pancic!

Gospodine Pančiću,Vi mora da ste svestni da vaše mišljenje ceni i prati (i po njemu donosi i neki svoj sud) dosta ljudi,pre svega čitalaca ovog sajta i Vremena,naravno.
Samim tim,trebali bi osećati i veću odgovornost prema tim istim čitaocima i truditi se da priča koju objavljujete odgovara istini. Ovako iskrivljujete činjenice i bojite jednu sjajnu ljudsku i herojsku priču svojim traumama. Odakle Vam pravo,poštovani gospodine Pančiću, da pišete da su se gradjani Trebinja bojali svojih sugradjana? Da li ste,mozda, bili u neprilici da vam je dom ugrozen od vojske zeljne osvete, a grad u kom zivite prodat i ostavljen na cedilu? Da niste mozda iz Knina? Da niste mozda iz Trebinja?
Ne zanimaju se razlozi trebinjskih veterana za bunt,ali Vaši razlozi sigurno nisu objektivnost i pravoobaveštenost Vaših čitaoaca.