Naučnici otkrili na koji način ptice "komponuju" svoje pesme

Istraživači su analizirali više od 100.000 pesama 3.000 vrsta ptica i otkrili da su sve one sačinjene od osam osnovnih tipova zvuka, koje su nazvali "motivima".

Svaka pesma se, kako navode, sastoji od kombinacija ovih motiva, a to su tri vrste trilera, tri vrste zvižduka, haotičnih tonova i harmonija.

Ptičji poj predstavlja jedan od najsofisticiranijih oblika zvučne komunikacije u prirodi, a njegova raznovrsnost i složenost oduvek su fascinirale biologe, ali je zbog velikog broja različitih pesama bilo teško proučavati ga na globalnom nivou.

Vodeći istraživač i doktorand na Univerzitetu Sent-Etjen, Kventan Bakle, ukazao je da je ta raznovrsnost ogromna. 

"Ako odete u Aziju, Afriku ili Amazoniju, čućete potpuno drugačije melodije", objasnio je on.

 U novoj studiji, on i njegove kolege koristili su globalnu bazu podataka ptičjeg poja, koja sadrži snimke koje su postavile hiljade volontera, što im je omogućilo da analiziraju oko 116.000 pesama više od 3.000 vrsta ptica.

 Oni su potom proučavali obrasce u pesmama, odnosno kako se svaka pesma menjala i razvijala tokom vremena. 

Uz pomoć veštačke inteligencije, zatim su mogli da međusobno uporede hiljade pesama i otkriju šta ih povezuje.

Ključno otkriće bilo je da je okruženje u kojem su se ptice razvijale, od tropskih šuma do predela sa umerenom klimom, oblikovalo način na koji one "komponuju" svoje pesme.

Tako ptice prilagođene tropskim šumama koriste drugačije akustične gradivne elemente, odnosno motive, u odnosu na one iz regiona sa umerenom klimom.

Bakle je objasnio da se jednostavniji motivi, poput ravnih zvižduka, često sreću u tropskim predelima, verovatno zato što pomažu pticama da se čuju usred bučnog zvučnog okruženja bogatog biodiverzitetom i gustom vegetacijom.

Složenije kompozicije, sa izuzetno brzim trilerima i kombinacijama koje sadrže mnogo informacija, češće su u šumama umerenog pojasa, gde ptice uglavnom komuniciraju na manjim udaljenostima.

Kako ukazuju istraživači, to je neka vrsta evolutivnog kompromisa, pri čemu veoma složena pesma pruža mnogo informacija, ali je teško preneti ih na velike udaljenosti u složenim okruženjima.

"Mislim da je ovo istraživanje otvorilo novi način da se ptičje pesme sagledaju kao nešto suštinski povezano sa okruženjem", zaključio je Bakle.