Kritičari ga u početku nisu voleli, a postao je jedan od najpoznatijih vesterna u istoriji filma VIDEO

Film je delimično inspirisan stvarnim odmetnicima Robertom Lerojem Parkerom, poznatijim kao Buč Kasidi, i Harijem Longabumom, odnosno Sundens Kidom. Glavne uloge tumače Pol Njumen i Robert Redford, dok Ketrin Ros glumi Etu Plejs.

Radnja ovog vesterna počinje 1898. godine i prati Buča, vođu bande Hole-in-the-Wall, i njegovog najbližeg saradnika Sandens Kida. Nakon uspešne pljačke voza odlučuju da opljačkaju isti voz i na povratku, ali drugi pokušaj pokreće poternicu koju predvodi grupa plaćenih progonitelja. Shvativši da neće prestati da ih prate, Buč i Sandens zajedno sa Etom beže u Boliviju, gde nastavljaju da pljačkaju banke.

Scenario je nastajao godinama

Goldman se za priču o Buču Kasidiju zainteresovao krajem 1950-ih i istraživao ju je osam godina pre nego što je počeo da piše scenario. Odlazak glavnih likova u Južnu Ameriku u početku je predstavljao problem, jer je tada bilo neuobičajeno da protagonisti vesterna beže pred svojim progoniteljima.

Goldman je tvrdio da je jedan studio bio spreman da otkupi scenario samo pod uslovom da promeni taj deo priče.

Uloga Ssndens Kida pre Redforda ponuđena je Džeku Lemonu, a razmatrani su i Stiv Mekvin i Voren Biti. Mekvin je u početku pristao da snimi film sa Njumenom, ali je kasnije odustao zbog nesuglasica sa njim. Redford je prihvatio ulogu jer mu se dopao scenario, a upravo je Sandens Kid postao jedna od uloga koje su obeležile njegovu karijeru.

Od podeljenih kritika do filmskog klasika

Film nakon premijere nije odmah oduševio kritičare. Reakcije su bile podeljene, a među kritičarima koji nisu bili impresionirani bili su Rodžer Ibert i Džin Siskel. Uprkos tome, film je postao veliki komercijalni uspeh i najuspešniji film objavljen 1969. godine kada je reč o zaradi na domaćem tržištu.

Vremenom je njegov ugled značajno porastao. Film je osvojio četiri Oskara, između ostalog za Goldmanov originalni scenario, kameru i pesmu "Raindrops Keep Fallin' on My Head".

Godine 2003. uvršten je u američki Nacionalni filmski registar (National Film Registry) zbog svog kulturnog, istorijskog i estetskog značaja.

Redford je kasnije po liku Sandens Kida nazvao svoje skijalište Sundance Resort, iz kojeg su se razvili Sundance Institute i istoimeni filmski festival.