Hirošima, naseljeno mesto

Ubiti skoro pola miliona ljudi (posredno i neposredno) ne moze da ima nikakav alibi posebno ako su mahom to bili neduzni civili. Uraditi nesto ovako nije genocid, za ovako nesto potrebno je posebno ime.

Nepobitna je cinjenica da su se Japanci fanaticno borili i da se u tom fanatizmu nisu libili da upotrebe decu kao samoubice. Posle bacanja prve bombe, delili su vojnicima bele casafe kao "magicnu zastitu od americke bombe". Eventualna invazija na Japan bi bila veoma krvava.
Ali cinjenica da je Hirosima bila postedjena konvencionalnog bombardovanja, samo znaci da je njena smrt bila uzasni eksperiment sa ciljem ispitivanja mogucnosti novog oruzja i upucivanje poruke SSSR-u.
Jer javnost se u Japanu nije nista pitala, lojalnost Caru je bila apsolutna, tako da bi isti efekat (na japansku komandu) imala "prezentacija" koja bi sravnila neko brdo ili nesto slicno, sa mnogo manje zrtava.

Bez obzira na sve ostale okolnosti koje se blamiraju za taj nesrecni dogadjaj jedan jedini akt je najvazniji a to je potpis predsjednika Truman-a na jednu tako neslavnu odluku. Pri kraju II SR nastale su korjenite promjene u strukturama mocnih saveznika; smrt F. Roosevelt-a i povlacenje Churchill-a (gubitak na izborima) ostavilo je Staljina kao najvaznijeg clana "triumvirata". Trumanu se to nije svidjalo pa je pokusao da na sve nacine izidje iz sjenke svoga slavnog predhodnika ne samo sa atomskom bombom nego i pocetkom potpune demonizacije Staljina i Sovjetskog Saveza uopste.
Koliko je taj poduhvat bio vazan za tog tog covjeka govore i rezultati kojim je taj "knjigovodja" iz kanzaskog regiona postao, za to vrijeme, najmocniji covjek svijeta.
Staljin je tom propagandom dostigao i cak prevazisao Hitlera i nije ni cudo da su napori u proizvodnji atomske bombe u Sovjetskom Savezu bili tako uspjesni. Naravno da su sve agresije u propagandnom rjecniku Trumanove admimnistracije dolazile sa strane Staljina i komunizma. Tragedije Hirosime i Nagasakija kao da su zauzele drugorazredno mjesto cak i u sadasnjem vremenu te neslavne godisnjice. Kao da su korijeni te propagande toliko duboki da se niko ne usudjuje da ih konacno pocupa. Slucaj bombardovanja Srbije uslovljen potpisom jednog
drugog predsjednika, u moralnoj i
liderskoj krizi, govori o tome koliko je katastrofalno davati podrsku takvim ljudima bez hrabrosti da im se ukaze direktno
koliko su takve odluke nehumane.
Naravno da se takve odluke "podmazuju" masinerijom reklamske propagande. Nevini ljudi
nastradali u prvim atomskim katastrofama mogu samo naci svoju rehabilitaciju (posmrtnu) u pravoj istini tih dogadjaja.

Ubiti skoro pola miliona ljudi (posredno i neposredno) ne moze da ima nikakav alibi posebno ako su mahom to bili neduzni civili. Uraditi nesto ovako nije genocid, za ovako nesto potrebno je posebno ime.

Nepobitna je cinjenica da su se Japanci fanaticno borili i da se u tom fanatizmu nisu libili da upotrebe decu kao samoubice. Posle bacanja prve bombe, delili su vojnicima bele casafe kao "magicnu zastitu od americke bombe". Eventualna invazija na Japan bi bila veoma krvava.
Ali cinjenica da je Hirosima bila postedjena konvencionalnog bombardovanja, samo znaci da je njena smrt bila uzasni eksperiment sa ciljem ispitivanja mogucnosti novog oruzja i upucivanje poruke SSSR-u.
Jer javnost se u Japanu nije nista pitala, lojalnost Caru je bila apsolutna, tako da bi isti efekat (na japansku komandu) imala "prezentacija" koja bi sravnila neko brdo ili nesto slicno, sa mnogo manje zrtava.

Bez obzira na sve ostale okolnosti koje se blamiraju za taj nesrecni dogadjaj jedan jedini akt je najvazniji a to je potpis predsjednika Truman-a na jednu tako neslavnu odluku. Pri kraju II SR nastale su korjenite promjene u strukturama mocnih saveznika; smrt F. Roosevelt-a i povlacenje Churchill-a (gubitak na izborima) ostavilo je Staljina kao najvaznijeg clana "triumvirata". Trumanu se to nije svidjalo pa je pokusao da na sve nacine izidje iz sjenke svoga slavnog predhodnika ne samo sa atomskom bombom nego i pocetkom potpune demonizacije Staljina i Sovjetskog Saveza uopste.
Koliko je taj poduhvat bio vazan za tog tog covjeka govore i rezultati kojim je taj "knjigovodja" iz kanzaskog regiona postao, za to vrijeme, najmocniji covjek svijeta.
Staljin je tom propagandom dostigao i cak prevazisao Hitlera i nije ni cudo da su napori u proizvodnji atomske bombe u Sovjetskom Savezu bili tako uspjesni. Naravno da su sve agresije u propagandnom rjecniku Trumanove admimnistracije dolazile sa strane Staljina i komunizma. Tragedije Hirosime i Nagasakija kao da su zauzele drugorazredno mjesto cak i u sadasnjem vremenu te neslavne godisnjice. Kao da su korijeni te propagande toliko duboki da se niko ne usudjuje da ih konacno pocupa. Slucaj bombardovanja Srbije uslovljen potpisom jednog
drugog predsjednika, u moralnoj i
liderskoj krizi, govori o tome koliko je katastrofalno davati podrsku takvim ljudima bez hrabrosti da im se ukaze direktno
koliko su takve odluke nehumane.
Naravno da se takve odluke "podmazuju" masinerijom reklamske propagande. Nevini ljudi
nastradali u prvim atomskim katastrofama mogu samo naci svoju rehabilitaciju (posmrtnu) u pravoj istini tih dogadjaja.