Živković za "Kompas": "Od 5. oktobra do 25. oktobra"

Kolumnu prenosimo u celosti:

"Politički i društveni procesi na prostorima Balkana retko su kada bili plod pukog slučaja, a još ređe spontanog narodnog hira koji nema svoju duboku geopolitičku pozadinu, finansijsku konstrukciju i jasne, unapred projektovane ciljeve. Kada se sa ove vremenske distance, sa hladnom i objektivnom analizom, pogleda sve ono što je usledilo nakon 5. oktobra 2000. godine, pred nama se ukazuje jasan, matematički precizan i zabrinjavajući obrazac.

Geopolitička agenda, koja je osmišljena daleko van granica ovog regiona i van domašaja naših nacionalnih interesa, imala je proste, ali po čitavo državno tkivo razorne ciljeve: sukcesivno slabljenje institucija, ekonomsku i finansijsku zavisnost, razgradnju odbrambenih kapaciteta i postepenu, ali nemilosrdnu fragmentaciju srpskog etničkog i državnog prostora.

Ono što se te prelomne jeseni 2000. godine širem građanskom sloju i opijenošću reformama obećavanoj javnosti plasiralo kao 'velika pobeda demokratije', oslobođenje od autokratskog režima i neponovljiva šansa za sveopšti društveni i ekonomski procvat, u praksi se pretvorilo u višedecenijsku geopolitičku kapitulaciju. Tu kapitulaciju, međutim, nisu sproveli strani tenkovi i otvorena agresija, već domaći politički izvođači – takozvane demokratske snage, opijene šarenim lažama o brzom i bezuslovnom ulasku u rajski vrt evroatlantskih integracija. U zamenu za politički legitimitet, tapšanje po ramenu u zapadnim prestonicama i opstanak na vlasti, tadašnji beogradski establišment postupno je i sistematski predavao jedan po jedan segment suvereniteta rođene države.

Dva suba geopolitičkog poraza: Podgorica i Priština

Prva dominoidna kockica u tom procesu sistemskog razgrađivanja srpskog državnog prostora bila je Crna Gora. Pod direktnim patronatom i diktatom zapadnih centara moći, a uz neskrivenu blagonaklonost, opasnu pasivnost i zapanjujući politički amaterizam vlasti u Beogradu nakon 2000. godine, sproveden je projekat razbijanja državne zajednice Srbija i Crna Gora. Referendum iz 2006. godine, obeležen brojnim nepravilnostima, pritiscima i ucenama, bio je samo završni čin predstave čija je režija postavljena u stranim ambasadama i obaveštajnim centrima. Epilog tog procesa bio je katastrofalan: Srbija je preko noći ostala bez izlaza na otvoreno more, bez vekovne pomorske tradicije i geostrateške dubine, dok je vekovni srpski narod u Crnoj Gori gurnut u višedecenijski identitetski, kulturni, jezički i politički progon pod režimom Mila Đukanovića.

Samo dve godine kasnije, usledio je sledeći logičan, unapred projektovani i precizno koordinisani korak istih tih arhitekata raspada: jednostrano proglašenje takozvane nezavisnosti Kosova 2008. godine. Lažna država Kosovo rođena je upravo u političkom, pravnom i bezbednosnom vakuumu koji je stvoren nakon 5. oktobra. U tom mračnom periodu, pod izgovorom 'modernizacije', 'demilitarizacije' i unifikacije sa NATO standardima, sistematski su razarani odbrambeni mehanizmi države. Rasformirane su prekaljene i proslavljene ratne jedinice, rasformirani odbrambeni koncepti, a vrhunska vojna tehnika i naoružanje pretvarani su u staro gvožđe. Dok su se beogradski političari utrkivali u sterilnim saopštenjima, izvinjenjima i besmislenim frazama o 'dobrosusedskim odnosima', pred očima međunarodne javnosti otimana je sama kolevka srpske državnosti, istorije i duhovnosti.

Šta sledi posle 25. oktobra?

Danas, kada se u političkom i medijskom prostoru najavljuju predstojeći 25. oktobar i politički nastup takozvane studentske liste, moramo se imenovanjem stvari pravim imenom zapitati – šta je sledeća faza ovog opasnog scenarija. Politička naivnost, luksuz koji smo u prošlosti previše puta platili krvlju, teritorijama i istorijskim porazima, više nema pravo na opstanak. Ako se pažljivo analiziraju politički vektor, ideološki narativ, kao i senke sponzora koje stoje iza ove novopečene političke opcije, odgovor se nameće sam od sebe bez ikakve dileme.

Sledeća faza nije, niti je ikada bila, borba za viši ekonomski standard, borba protiv korupcije ili uspostavljanje idealne vladavine prava. To su samo jeftine, šarene laže i marketinški slogani namenjeni politički neupućenom delu javnosti i mladim ljudima čiji se entuzijazam, energija i bunt bezobzirno zloupotrebljavaju. Suština ove agende jeste nastavak posla koji je ostao nedovršen nakon 2000. godine – dalja regionalizacija, fragmentacija i na kraju potpuno komadanje preostale državne teritorije Republike Srbije.

Senka ideologa: Zašto baš Bojan Pajtić

U ovom složenom političkom teatru ništa nije prepušteno slučaju niti spontanosti. Nije nikakva slučajnost što se u ulozi glavnog ideologa, političkog patrona i scenariste ove političke opcije prepoznaje upravo Bojan Pajtić. Njegov dugogodišnji politički angažman na čelu AP Vojvodine jasnije od bilo kog govora pokazuje u kom pravcu se kreće ova ideologija. To je bio period tihih, ali sistemskih koraka ka udaljavanju severne srpske pokrajine od zvaničnog Beograda, uz stalno podgrevanje veštačkog narativa o 'vojvođanskom identitetu', 'vojvođanskoj naciji' i navodnom ekonomskom izrabljivanju Vojvodine od strane centralnih organa vlasti.

Prema tom političkom obrascu, koji je već razrađen i testiran u laboratorijama zapadnog političkog inženjeringa, proces razbijanja države nikada se ne završava na rekama Dunavu i Savi, već se širi dalje po šavovima.

Prva faza

Internacionalizacija takozvanog vojvođanskog pitanja pod izgovorom autentične autonomije, decentralizacije, evroregija i navodne kulturne specifičnosti. Kroz fondacije, nevladin sektor i kulturne projekte stvaraju se paralelne strukture koje sutra treba da posluže kao institucionalni temelj buduće državnosti.

Druga faza

Otvaranje pitanja Raške oblasti (Sandžaka) kroz već razrađene koncepte regionalizacije, prekogranične saradnje i dobijanja takozvanog specijalnog statusa, čime se direktno otvara još jedno nestabilno žarište u samom srcu Balkana.

Treća faza

Postepena paraliza centralnih organa vlasti u Beogradu, čime se stvara utisak nepravosnažnosti države da upravlja sopstvenim teritorijama, što otvara vrata za međunarodnu medijaciju i nove ucenjivačke konferencije.

Prirodni sled događaja ili geopolitički diktat

Komadanje Srbije, viđeno očima onih koji su projektovali i finansirali postpetooktobarsku politiku, nije nikakav incident ili slučajna haotičnost, već prirodan i planiran sled događaja. Da ne bude posle da nismo znali i da su nas istorijske okolnosti iznenadile po ko zna koji put. Svaki put kada su na kormilo države dolazile grupacije bez snažnog nacionalnog utemeljenja, bez svesti o državnom kontinuitetu i bez spremnosti da se odsudno suprotstave spoljnim pritiscima, Srbija je gubila deo po deo svoje suverenosti, teritorije i narodnog ponosa.

Svi koji danas slepo veruju u patetične parole o 'studentskom buntu', 'mladim snagama' i 'svežoj krvi', moraju na trenutak zastati, podići pogled i pažljivo pogledati ko zaista vuče konce iz duboke senke. Glumci na političkoj sceni se menjaju, lica su mlađa, a rečnik je prilagođen društvenim mrežama i modernim trendovima, ali rukopis, namera i finalna režija ostaju potpuno isti. Pitanje koje se danas postavlja pred svakog odgovornog građanina Srbije više nije pitanje navijanja za ove ili one političke partije, već sudbinsko pitanje očuvanja elementarne državne supstance, suvereniteta i prava da sami gospodarimo svojom zemljom i sopstvenom sudbinom. Ako iz lekcija prošlosti nismo naučili ništa, ponavljanje gradiva biće tragično i trajno.

Konačni izbor pred građanima

Kada se podvuče crta ispod svih ovih istorijskih epizoda, ostaje nam gorka spoznaja da se politički eksperimenti izvedeni pod tuđim zastavama i sa tuđim novcem uvek plaćaju najskupljom mogućom cenom – gubitkom teritorija i suvereniteta. Proces koji je započet 5. oktobra 2000. godine predajom ključnih državnih poluga, nastavljen referendumom u Crnoj Gori 2006. i jednostranim proglašenjem nezavisnosti u Prištini 2008. godine, danas traži svoju završnu epizodu. Ta epizoda se pažljivo pakuje u formu takozvane studentske liste i novih političkih pokreta koji navodno nude alternativu, dok u pozadini stoje isti oni ideolozi koji su decenijama gradili zidove između različitih regiona naše zemlje.

Subverzija države nikada ne počinje otvorenim napadom, već uvek pod maskom borbe za prava, autonomije, slobode i viši standard. Međutim, kada se te političke maske skinu, iza njih ostaju samo opustošena država i usitnjen narod. Zato predstojeći period i svi politički izazovi koji dolaze po prvi put stavljaju naš narod pred istorijski ispit na kom više nema prava na popravni ispit. Ili ćemo sačuvati državnu celovitost, istorijsko pamćenje i suverenitet, ili ćemo dozvoliti da se scenario započet 5. oktobra konačno zaokruži potpnom fragmentacijom Srbije. Odluka nije na stranim ambasadama, niti na političkim ideolozi iz senke – odluka je na narodu koji mora pokazati da je zreo za očuvanje sopstvene države."