Ovaj film je promenio Holivud: Tarantinovo remek-delo koje i dalje oduševljava VIDEO

Film u režiji Kventina Tarantina, tada mladog reditelja koji je nedavno debitovao ostvarenjem "Ulični psi" (Reservoir Dogs), osvojio je Zlatnu palmu i odmah dospeo u središte rasprava o smeru u kojem se kreće savremena kinematografija.

Tarantino je u jednom filmu spojio elemente noara, crne komedije, pop-kulture i filozofskih rasprava o moralu, i to u nelinearnoj strukturi koja je prkosila holivudskim pravilima. Rezultat je bio izuzetno svež, samosvestan i beskompromisan film koji je promenio način na koji publika i filmska industrija doživljavaju nezavisne filmove.

Struktura koja krši pravila

"Petparačke priče" sastoje se od tri međusobno povezane priče koje dele iste likove, prostor i ton, ali su ispričane iz različitih perspektiva.

U središtu radnje nalaze se dvojica plaćenih ubica iz Los Anđelesa, Vinsent Vega (Džon Travolta) i Džuls Vinfild (Samjuel L. Džekson), koji rade za mafijaškog šefa Marselusa Volasa (Ving Rejms). Njihovi razgovori o naizgled beznačajnim temama, od hamburgera do teologije, pretvaraju se u neočekivane moralne ispovesti.

Druga narativna linija prati boksera Buča Kulidža (Brus Vilis), koji odlučuje da prekrši dogovor s mafijom i pobegne iz grada sa svojom devojkom Fabijen (Marija de Medeiros).

Umesto klasičnog pripovedanja sa početkom, sredinom i krajem, Tarantino koristi fragmentisanu strukturu: vreme, uzroci i posledice nisu strogo povezani, ali svaki segment tematski doprinosi celini.

Film je okupio izuzetno raznoliku glumačku postavu:

• Džon Travolta kao Vinsent Vega
• Samjuel L. Džekson kao Džuls Vinfield
• Uma Turman kao Mija Volas
• Brus Vilis kao Buč Kulidž
• Ving Rejms, Harvi Kajtel, Tim Rot i Kristofer Voken u sporednim ulogama

Uloga Vinsenta Vege označila je povratak Džona Travolte na vrh filmske glumačke scene nakon godina stagnacije u karijeri, dok je Samjuel L. Džekson stvorio jednog od najprepoznatljivijih likova devedesetih godina, čije su replike i citati iz Biblije postali deo popularne kulture.

Uma Turman je u ulozi Mije Volas postala simbol "tarantinovske" junakinje – žene koja istovremeno zrači inteligencijom, opasnošću i ironijom. Posebno se izdvaja scena u kojoj Vinsent i Mija zajedno plešu.

Kritički uspeh i uticaj na kulturu

"Petparačke priče" osvojile su Oskara za najbolji originalni scenario, a bile su nominovane i za najbolji film, režiju, montažu i glumu. Na bioskopskim blagajnama zaradile su više od 200 miliona dolara, što ih je svrstalo među najuspešnije nezavisne filmove svih vremena.

Film je imao toliki uticaj da je promenio način na koji su autori, kritičari i publika počeli da doživljavaju savremeni nezavisni film. Tarantinov pristup dijalozima, strukturi i tonu inspirisao je brojne reditelje.

Decenijama nakon premijere, "Petparačke priče" ostaju jedno od ključnih dela moderne kinematografije.

Njegova sposobnost da poveže nezavisni film i popularnu kulturu, humor i tragediju, banalnost i dubinu čini ga jednim od retkih ostvarenja koje je istovremeno umetnički vredno i komercijalno uspešno.