Obeležava se Svetski dan autizma

Sve pohvale za organizaciju ovakve manifestacije. Zalostno je da se o ovom slozenom razvojnom poremecaju vrlo malo zna i da se, unatoc istrazivanjima, broj slucajeva autizma drasticno povecava.

Svim buducim roditeljima, dobro obratite paznju prilikom svake vakcinacije vašeg deteta i ako je moguće vakcine kupujte sami i raspitajte se detaljno o njima.

Pomoc drzave gde je?????

Da se razumemo razvoj nije adekvatan, ali roditelji to ne primecuju do trenutka kada izostaje govor a to je obicno posle druge godine. U Beogradu postoje tri decija psihijatra strucna za ovu problematiku. Sa tom decom jedino mogu da rade defektolozi. I sad zamislite jednog roditelja kojem se predlaze da ode sa detetom kod decijeg psihijatra a ovaj mu onda kaze da bi bilo najbolje da sa detetom radi defektolog.
Sada se ta deca na silu uguravaju u inkluziju i idu u redovne vrtice i skole a tamo ne dobijaju nista. Cak i oni potencijali, koji bi mogli da se podstaknu adekvatnom i kontinuiranom stimulacijom, ostaju nerazvijeni zato sto se sa tom decom ne radi nista. U vrtickoj grupi od tridesetoro dece jednom detetu sa poremecajima iz autisticnog spektra vaspitac ne moze da pruzi nista. Isto je i sa skolom.
Roditelje treba edukovati, davati im informacije kojim strucnjacima da se obrate i u koje vaspitno obrazovne ustanove da upisu svoju decu. Broj dece sa ovim stanjem spusta se ispod 70 kako je navedeno i tekstu. Danas se vec prica o jednom detetu na 68-oro rodjene dece, dok neki autori navode da je taj broj 64.
U svakom slucaju sa ovim ce se nase drustvo neminovno suocavati. Kao i uvek bicemo bez strategije i resenja.

Svim buducim roditeljima, dobro obratite paznju prilikom svake vakcinacije vašeg deteta i ako je moguće vakcine kupujte sami i raspitajte se detaljno o njima.

Sve pohvale za organizaciju ovakve manifestacije. Zalostno je da se o ovom slozenom razvojnom poremecaju vrlo malo zna i da se, unatoc istrazivanjima, broj slucajeva autizma drasticno povecava.

Pomoc drzave gde je?????

Da se razumemo razvoj nije adekvatan, ali roditelji to ne primecuju do trenutka kada izostaje govor a to je obicno posle druge godine. U Beogradu postoje tri decija psihijatra strucna za ovu problematiku. Sa tom decom jedino mogu da rade defektolozi. I sad zamislite jednog roditelja kojem se predlaze da ode sa detetom kod decijeg psihijatra a ovaj mu onda kaze da bi bilo najbolje da sa detetom radi defektolog.
Sada se ta deca na silu uguravaju u inkluziju i idu u redovne vrtice i skole a tamo ne dobijaju nista. Cak i oni potencijali, koji bi mogli da se podstaknu adekvatnom i kontinuiranom stimulacijom, ostaju nerazvijeni zato sto se sa tom decom ne radi nista. U vrtickoj grupi od tridesetoro dece jednom detetu sa poremecajima iz autisticnog spektra vaspitac ne moze da pruzi nista. Isto je i sa skolom.
Roditelje treba edukovati, davati im informacije kojim strucnjacima da se obrate i u koje vaspitno obrazovne ustanove da upisu svoju decu. Broj dece sa ovim stanjem spusta se ispod 70 kako je navedeno i tekstu. Danas se vec prica o jednom detetu na 68-oro rodjene dece, dok neki autori navode da je taj broj 64.
U svakom slucaju sa ovim ce se nase drustvo neminovno suocavati. Kao i uvek bicemo bez strategije i resenja.