Mrdić: Stamenković preko blokaderskih medija drži lekcije o pravosuđu

Izjavu prenosimo u celosti:

"Branko Stamenković, najbliži saradnik Zagorke Dolovac, koji od ove godine više neće biti predsednik Visokog saveta tužilaštva, a koji se poslednjih godinu dana u tajkunskim medijima pojavljuje kao portparol vrhovnog javnog tužioca, napao je u intervjuu za Šolakovu novinu Nova Vladu, optužujući je za pritisak na tužilaštvo 'kakav ne pamti od 1997. godine'. Zapanjujuće je da o političkom uticaju na tužilaštvo govori upravo Stamenković, koji je, prema tvrdnjama autora, karijeru u pravosuđu izgradio upravo preko politike. Sve što bi se moglo reći o Branku Stamenkoviću, navodi se, bilo bi ili dijagnoza ili bolest, kako je govorio Aleksandar Tijanić, ali autor ističe da javnost ipak treba da zna ko je on zapravo.

U prvoj polovini devedesetih godina Stamenković je bio predsednik omladine tada opozicionog Srpskog pokreta obnove. Dok je on nastupao kao opozicionar, njegov otac je, kako se navodi, bio sudija postavljen od tadašnje vlasti. Nakon što je SPO 1997. godine ušao u koaliciju sa SPS, Stamenković dolazi u tužilaštvo kao kadar te stranke. U tom periodu sudije i tužioce birao je Odbor za pravosuđe Narodne skupštine, na čijem čelu je bio funkcioner SPO i advokat Borivoje Borović.

Borović je, prema tekstu, direktno birao sudije i tužioce, dok je istovremeno kao advokat postupao u predmetima pred sudovima u kojima su ti kadrovi radili. Autor tvrdi da nikada u istoriji Srbije nije postojao veći i direktniji politički uticaj na pravosuđe nego u tom periodu, kada je ovaj odbor birao kadrove poput Branka Stamenkovića.

Nakon promena vlasti u oktobru 2000. godine, kada je SPO ostao u opoziciji, Stamenković je, prema navodima, pronašao novog zaštitnika u Haškom tribunalu. Radeći deset godina u Drugom opštinskom javnom tužilaštvu, približio se tadašnjoj glavnoj tužiteljki Karli del Ponte i postao njen miljenik. Po njenim direktnim nalozima, navodi se, progonio je osobe za koje je postojala i najmanja sumnja da su pomagale Ratku Mladiću.

Autor tvrdi da danas postoje svedoci o tome kako se Stamenković ponašao prema tim ljudima i njihovim porodicama. Njegova lojalnost Karli del Ponte bila je, kako se navodi, ključna preporuka da posle reforme pravosuđa 2009. godine bude postavljen na čelo komisije koja je odlučivala o prigovorima tužilaca koji nisu reizabrani. Mnogi od njih, prema tekstu, svedoče da su njihovi prigovori odbijani na ponižavajući način, ostavljajući ih bez posla.

U tom periodu Stamenković je u tužilaštvu dobio nadimke „Branko Del Ponte“ i „Kriger“. Posledice reforme pravosuđa, za koju su odgovorni Zagorka Dolovac i Stamenković, opisane su i kroz podatak da je, prema pisanju Politike, više od dvadeset sudija i tužilaca izgubilo život.

Uloga koju je imao u razrešenju tužilaca omogućila mu je da 2010. godine bude postavljen za tužioca za visokotehnološki kriminal. Njegov promoter u tom procesu, navodi se, bio je Boško Ristić, tadašnji predsednik Odbora za pravosuđe.

Posle odlaska Borisa Tadića sa vlasti, Stamenković ponovo postaje kadar SPO, ali i Zagorke Dolovac, koja u njegovoj karijeri, prema autoru, u potpunosti zamenjuje Karlu del Ponte. Postaje republički tužilac i njena desna ruka. Umesto odlazaka po instrukcije u Hag, sada, kako se navodi, ima novog mentora, bivšeg šefa Jurodžasta Ladislava Harmana.

Harman je, prema tvrdnjama iz teksta, vršio pritisak na Brisel kako bi se Srbija uslovljavala ustavnim promenama u vezi sa statusom tužilaštva, i to u skladu sa željama Zagorke Dolovac.

Danas, pred kraj mandata na čelu Visokog saveta tužilaštva, Stamenković, kako se navodi, služi Dolovac za pritisak na tužioce koji se suprotstavljaju njenoj politici, ali i kao veza sa tajkunskim medijima, u kojima nastupa kao njen portparol. Autor ističe da je zanimljivo što upravo ti mediji objavljuju nezvanične informacije iz istraga, koje cure iz tužilaštva.

Kao primer navodi se dan kada je objavljen intervju sa Stamenkovićem, dok je istovremeno sajt Nova S objavio, kako se tvrdi, polutačne informacije iz TOK-a. Autor dovodi u pitanje slučajnost takvog tajminga.

U tekstu se navodi i da je Stamenković svoju ćerku zaposlio u Trećem osnovnom tužilaštvu u Beogradu, kod Ivane Stojiljković Pomoriški, što se opisuje kao pokušaj nastavka porodičnog uticaja u tužilaštvu.

Na kraju se podseća da je Stamenković, prema tvrdnjama autora, u poslednjim mesecima počinio više krivičnih dela u pokušaju da zaštiti Zagorku Dolovac, zbog čega su protiv njega podnete krivične prijave Višem javnom tužilaštvu u Beogradu. Kao primeri se navode navodna falsifikovanja odluka Visokog saveta tužilaštva u julu i decembru, kao i učešće u falsifikovanju službene isprave tokom proleća.

Zaključno se poručuje da Stamenković, kao i ostali članovi interesno-kriminalnog kruga oko Zagorke Dolovac i Mladena Nenadića, treba da zna da je 2026. godina, prema autoru, vreme odgovornosti", zaključuje Mrdić.