Naučno utvrđeno – ovo je najteža olimpijska trka VIDEO

Kanal "Outperform", koji svoje sadržaje temelji na naučnim istraživanjima, otkrio je kako je trka na 400 metara najteža pojedinačna u svetu profesionalne atletike.

Na tek završenim Olimpijskim igrama u Parizu Amerikanac Kvinsi Hol osvojio je zlatnu medalju s vremenom 43,40 sekundi, ispred Britanca Meta Hadson-Smita (43,44s).

Tom prilikom Hadson-Smit je vodio tokom većeg dela trke, ali ga je Amerikanac, nakon nešto sporijeg starta, u poslednjih 100 metara sa četvrte pozicije sustigao i prestigao tek nekoliko metara pred ciljem.

Kada je u pitanju disciplina 400 metara kod žena, zlato s Olimpijskih igara u Parizu odnela je Merilejdi Paulino iz Dominikanske Republike, koja je istrčala i olimpijski rekord (48,17s).

Ono što je evidentno, jeste da je ovo trka na kojoj se sportisti izuzetno umaraju, možda i više nego u ostalim, čak i dužim deonicama.

Naučno objašnjenje

Glavni razlog za to je energija koju telo proizvodi tokom cele trke i tri energetska sistema koja telo koristi.

0-50m ATP-CP – telo sportista prvo koristi zalihu energije koja mu omogućuje oštar nalet kako bi dostigao najveću brzinu i potroši se u prvih 5-10;

50-200m anaerobna glikoliza – sagoreva glukozu bez kiseonika, što dovodi do nakupljanja mlečne kiseline i umora mišića pa trkači trče ispod svoje maksimalne brzine;

200-300m aerobna energija – koristi kiseonik za razgradnju glukoze, proizvodi ga mnogo sporije od druga dva izvora energije, što znači da ne može da prati potražnju

300-400m anaerobne rezerve energije su iskorišćene dok je aerobna energija prespora da bi popunila praznine, nakupljanje mlečne kiseline – telo tada pokušava da proizvede više aerobne energije, ali se bori da proizvede dovoljno kako bi potpomoglo konačni sprint prema liniji, što ostavlja vrlo negativan i štetan uticaj na mišiće.

Potvrda šampiona i rekordera

"Dobar, tačan opis efekta na telo sprinta na 400 metara. Razumevanje ovog procesa mi je pomoglo da oborim svetski rekord i konstantno trčim ispod 43 sekunde", prokomentarisao je ovu naučnu analizu legendarni američki sprinter Majkl Džonson.

Džonson je osvojio četiri zlatne olimpijske medalje (200m, 400m i 4x400m), jedini u istoriji sa zlatima na 200 i 400m na istim Igrama, te osam puta bio svetski šampion tokom devedesetih godina prošlog veka.

Držao je svetske rekorde na 200 i 400 metara pa se smatra jednim od najvećih sprintera u istoriji atletike.

Njegov rekord na 400m postavljen 1999. u Sevilji nadmašio je tek 2016. godine Južnoafrikanac Vejd van Nikerk sa 43,03 sekundi.