Autor: Izvor: danas.rs, Autor, Dragi Bugarčić

Komentari 5

Kada bih prvi put došao u Vršac, banatsku varoš u kojoj sam rođen pre više od šest decenija, ne bih otišao do Kule, vršačkog znamenja i starog simboličnog grada, koje sa Vršačkog brega sa nadmorske visine od skoro četiristo metara nadzire grad, nego bih ušao u jednu od crkava oko kojih je on kao svojih znamenja zidan.

Bogomolje - tri srpske pravoslavne, dve rimokatoličke i po jedna rumunska pravoslavna i evangelistička - jesu sedam jezgra lepe varoši od kojih su neke puste.

U druge zalazi malo meštana i njihovi gosti, osim za vreme velikih verskih praznika kada su pune. Sedam je broj mog detinjstva. U tišini crkve bih, kao kada otputujem u neki drugi grad, u sebi poželeo želju koju nikom ne bih saopštio. A ona, mala želja, ostvarila bi se, kao i ranije. Nisam sebi razjasnio da li je u pitanju turistička pobožnost ili sujeverje.

U Vršcu, gradu multikulturalnosti i multikonfesionalnosti, dve reči stranog porekla što ga pokrštavaju, govorilo se više jezika, a valjda se njima i danas zbori: srpski, mađarski, nemački, rumunski, romski, makedonski, albanski, ruski, češki hebrejski... Bilo je Vrščana koji su se služili sa više od četiri jezika, a danas se mladi najbolje sporazumevaju na engleskom, književnom i kompjuterskom.

Crkva u koju bih ušao je rimokatolička Crkva svetog Gerharda, u kojoj je već decenijama kantor moj prijatelj iz detinjstva Lovas Janoš. Crkva četrnaestog decembra ove godine slavi sto pedeset godina postojanja. Vek i po. U njoj sam upoznao sveštenike koji su služili Bogu i svojim vernicima i koji su se sprijateljili i deo svog života podelili sa ljudima drugih veroispovesti. Najbliži i najbolji sagovornik mi je monsinjor Đuriš Laslo, rođen u banatskom Skorenovcu, kod Kovina. On je Vrščanin koji govori i piše na više jezika. Jedan je latinski.

Crkva svetog Gerharda je zidana na mestu Crkve Majke Božije (u baroknom stilu 1728.) od 1860. do 1863, neogotska. Dugačka je šezdeset tri, dvadeset dva široka, a visina tornjeva šezdeset tri metra. Glavni oltar je 1863. rađen u Beču u radionici umetničkog stolara Jozefa Štaudingera. Oslikao ga je Karl Guc. Oltar Majke Božije potiče iz 1914. ( majstor Jozef Rifezer iz Južnog Tirola), a dvoručne orgulje su iz 1912. i temišvarske firme Karla Vegenštajna i sinova. Nalazi se na uglu nekadašnjih ulica Belocrkvanske i Školske, danas Vuka Karadžića i Žarka Zrenjanina.

Kada bih prvi put došao u Vršac, u njemu bi osim crkava bile i sinagoga i džamija.

Podeli:

Ovo je arhivirana verzija originalne stranice. Izvinjavamo se ukoliko, usled tehničkih ograničenja, stranica i njen sadržaj ne odgovaraju originalnoj verziji.

Komentari 5
Pogledaj komentare