Beograd odao počast heroini Velikog rata: 53 godine od smrti Milunke Savić obeleženo na Novom groblju

U ponedeljak, 5. oktobra 2026. godine, u Aleji velikana na Novom groblju u Beogradu upriličena je ceremonija polaganja venaca i odavanja počasti povodom godišnjice smrti heroine Milunke Savić.

Ceremoniji su prisustvovali predstavnici Ministarstva odbrane i Vojske Srbije, Grada Beograda, opštine Voždovac, predstavnici "Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912–1918, njihovih potomaka i poštovalaca", koji su bili koordinatori ceremonije, kao i predstavnici drugih udruženja za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Srbije, zatim predstavnici diplomatskog kora i izaslanstava odbrane, potomci i poštovaoci Milunke Savić.

Milunka Savić (1890, Koprivnica kod Raške – 5. oktobar 1973, Beograd) bila je rezervni narednik srpske vojske i heroina Prvog svetskog rata. Rođena 1890. godine u selu Koprivnici kod Raške, Milunka je u Balkanskim ratovima 1912. i 1913. godine učestvovala kao dobrovoljac, prijavivši se pod imenom Milun Savić.

U Prvom svetskom ratu se naročito istakla kao bombaš u Kolubarskoj bici. Tu je, za višestruko herojstvo, dobila Karađorđevu zvezdu sa mačevima. Nosilac je mnogih najviših odlikovanja, među kojima su i dva francuska ordena Legije časti i medalja "Miloš Obilić". Jedina je žena na svetu koja je odlikovana francuskim ordenom Ratni krst sa zlatnom palmom.

Beoinfo

Nakon Prvog svetskog rata, 1919. godine, Milunka je demobilisana. Udala se za siromašnog nižeg poštanskog službenika, sa kojim je imala devojčicu, a zatim je usvojila još troje dece. Veoma brzo je postala udovica, tako da je sama radila i školovala decu. Zanemarena i od svih napuštena, penziju je, radeći 20 godina kao pomoćno osoblje, stekla u Državnoj hipotekarnoj banci. Ipak, odbila je ponudu da se preseli u Francusku, dobije državljanstvo i francusku vojnu penziju. Umesto toga, ona će izabrati da živi u Beogradu.

Za vreme Drugog svetskog rata, 1942. godine, odbila je da prisustvuje banketu koji je Milan Nedić organizovao za nemačke generale i oficire, što ju je koštalo više meseci zatočeništva u logoru Banjica.

Nakon Drugog svetskog rata, posebno nakon promene politike, opet pada u zaborav. U ovom periodu počinje da bude tretirana kao nepoželjna osoba u svojoj sopstvenoj zemlji, te biva primorana da preživljava radeći kao čistačica. To je nije sprečilo da pomogne i iškoluje još dece, kažu, čak trideset i dvoje. Zbog pritužbi građana Beograda i jednog novinskog teksta koji je uzburkao javnost, Grad Beograd joj je dodelio mali stan, u kome je živela do svoje smrti 1973. godine.